بقیه را در پیوند زیر بخوانید:
امام حسین تیر آخرتان بود. نوشته‌ی: رامین كامران

تظاهرات خود جوش امت انقلابی اصفهان به طرفداری از شاه در زمان انقلاب اسلامی

تظاهرات حماسه ساز مردم تبریز به طرفداری از شاه در زمان انقلاب اسلامی:

در زمان انقلاب، طالقانی محبوبترین فرد ایران پس از امام خمینی بود. این پسندیدگی نه تنها در میان مذهبیان وابسته به خمینی بلکه در میان کسانی که پس از پیروزی کم کم به مخالفان پیوستند، وجود داشت. وی بر خلاف خمینی به جوانان کمونیست و احیانا فریب خورده به چشم فرزندان همین کشور می‌نگریست، نه کسانی که از همان ابتدا لایق سرکوب بودند. نه حکومت و نه این جوانان مداراگر نبودند و او حرص میخورد. بی گمان نمیتوان به روشنی گفت، ولی احساس من این است که طالقانی حتی پیش از پیروزی هم کمبودهایی را احساس میکرد. در هنگام ورود خمینی (۱۲ بهمن) غریبانه در فرودگاه تنها نشسته و به جایی تکیه داده بود. در آغاز در مجلس خبرگان روی زمین مینشست … و داستان خارج شدن او از تهران که میتوانید در تاریخ بخوانید. او آرزوهایی داشت. دلش میخواست زنان در داشتن حجاب آزاد گذاشته شوند و خود حجاب را انتخاب کنند نه به زور. میگفت باید روزی برسد که مردم از جلو مشروب فروشی رد شده، وارد مسجد شوند. به عبارتی میخواست مشروب فروشیها خودبخود بسته شوند و نه با واداری. سیاست او بیشتر نزدیک به بازرگان بود تا خمینی، یعنی به سیاست «گام به گام» باور داشت؛ و تاریخ نشان داد که حق بیشتر با ایندو بود تا خمینی. او از نخستین بزرگمردانی بود که احساس کرد آرزوهایش در کار باد رفتن است. او مهربانترین انقلابی اسلامی بود.

در صفحه زیر از روزنامه اطلاعات به تاریخ ۲ اسفند ۵۷، همچنین از قول دادستان کل انقلاب میخوانید که: «مزاحمان خانمهای بی‌حجاب ضد‌انقلابی هستند». دروغ در آن زمان هم رواج داشت. آن زمان نیز هر کار بدی به دشمن و هر عمل خوبی به خودیها منتسب میشد. خانمهای بی‌حجاب در آن زمان از ترس کسانی چون همین لباس شخصی‌های امروزی حجاب به سر کردند و این پیش از اجباری شدن قانونی حجاب بود. اگر مناظره انتخاباتی احمدی‌نژاد و موسوی را دیده باشید، احمدی نژاد موسوی را متهم میکند که مسئول کراوات‌ بریها در آن زمان است. در واقع مقصر اصلی خمینی بود که در مورد کارهای آن لباس شخصی‌ها سکوت میکرد، چون بیشتر از حق، حفظ نظام برای ایشان مهم شده بود. لباس شخصیها در واقع توسط نزدیکان خود ایشان هدایت میشدند و مردم عادی هم جز آنها بودند. نام آنها را یکطرف «امت خودجوش حزب الله» و طرف دیگر «چماقدار» گذاشته بود. ولی در واقع اگر بخواهید به دنبال مقصران وضع کنونی باشید، بهتر است از این کار صرف نظر کنید و به دنبال نامقصران بگردید، چون تعداد آنها بسیار کم است و کار شما راحتر میشود! سهم اکثریت ملت ایران در این کوتاهی تاریخی فراوان است. امروز باز مردم ایران در مقابل آزمونی دیگر قرار گرفته‌اند و رفتار کنونی ما، آینده سالها بعد خودمان را رقم خواهد زد.

طالقانی درگذشت و آن گونه کردارها ادامه یافت. بالاخره طاقت منتظری هم تاق شد و به محاکمه‌های یک دقیقه‌ای و اعدامهای دسته جمعی در زندانها اعتراض کرد. خمینی او را آدم خوب ولی ساده لوحی نامید. باز تاریخ نشان داد که در واقع چه کسی ساده لوح بوده است! وقتی به جای نظام یا کسان، معیار حق باشد، انسان زود متوجه روندهای نادرست میشود. منتظری با اینکه در چیدن ستونهای کج انقلاب نقش اساسی داشت ولی پیش از میلیونها نفر فهمید که در آینده، کجی دیوار خود و مرادش خمینی، سر از ثریا در خواهد آورد و چنین شد!

خمینی، طالقانی و منتظری سه فرد محبوب ایران در زمان انقلاب بودند. آنها نمود بهترین آرزوهای ملت ایران در آن موقع شدند. بر خلاف ادعاهای مکرر، این انسانها بودند که جمهوری اسلامی را هدایت کردند و نه خدا.

خداوند حال هیچ مردمی را دگرگون نخواهد کرد تا زمانیکه خود حالشان را دیگر کنند. (تندر ۱۳:۱۱)

تصویر زیر توسط من پویش (اسکن) نشده است. اگر از صاحب اصلی آن مطلع هستید، لطفا مرا آگاه کنید.

من به همه آنچه که در ویدئوی زیر می‌شنوید باور ندارم یا به من اثبات نشده است. در واقع به موضوع اصلی مطرح شده در ویدئو کاری ندارم بجز بخشی از مصاحبه‌هایی با آقای پهلوی و خانم فرح دیبا در آخر (به صورت متن هم در زیر آمده است). ایندو نفر بیگانگان را مسئول سقوط رژیم خود میدانند، یعنی بی بی سی، اروپا و آمریکا.

تنها نکته مد نظر در اینجا، شباهت این حرفها با گفته‌های مقامات جمهوری اسلامی است. البته هر گردی گردو نیست ولی یک نوع گردو را میتوان بر سر دیگران کوبید و برای توجیه بی عرضگی خود و سرکوبی دیگران از آن استفاده نمود! به عبارت دیگر، سخنی جادویی وجود دارد که میتواند میلیونها نفر را مسخ کرده، به سکوت وادارد یا آنها را به دنبال شما بکشد. هر موقع کم آوردید، از آن استفاده کنید. آن سخن این است: «کار، کار دشمن است.» (ترجمه: من خیلی ماه هستم. در مقابل، مخالفم مزدور است، پس بگذارید از شما سواری بکشم!) این جمله خیلی سحرانگیز است. باور نمیکنید؟! پس از خود بپرسید که علیرغم اینهمه هشدار، چرا هنوز کاربرد دارد و موثر است. اگر موثر نبود، استفاده نمیشد. در زمان شاه کاربرد داشته و هنوز هم کاربرد خود را از دست نداده است. لطفا برای تایید این مطلب، به سخنرانی‌های بعدی آقای خامنه‌ای گوش کنید. گرچه لازم نیست زیاد صبر کنید، همین الان پیچ تلوزیون را بچرخانید و به یکی از کانالهای صدا و سیما گوش فرا دهید به احتمال خیلی خیلی زیاد انواع مختلف توجیه مذکور را خواهید شنید.

این روش در زندگی روزانه هم کاربرد دارد. مثلا وقتی شکست خوردید، کافی است بگویید که: «فلانی حقم را خورد.» حالا چه فلانی حق شما را خورده باشد چه نه. تقصیر کاسه شکسته آشپزخانه را هم میتوانید گردن برادر خود بیاندازید. یکی از معانی «فرافکنی» همین است. نوع دیگر فرافکنی این است که چیزی را که خود میخواهید از زیان دیگران بگویید، مثلا: «طفلک موقع زنشه» یا «ملت ایران زیر بار این حرفها نمیروند»، «اوامر ولایت فقیه برای ملت ایران مطاع است» یا «برنامه اقتصادی مورد تایید مردم است». بیچاره طفلک، مردم!

نکته شنیدنی دیگر فشار کارتر به شاه در مورد حقوق بشر است که شواهد آنرا در روزنامه‌ها و رسانه‌های پیش از پیروزی انقلاب میتوانید بیابید. همانطور که میدانید این موضوع هم آشناست. یعنی دشمن در مورد حقوق بشر به ما فشار وارد میکند! نه در این ویدئو ولی در جای دیگر، مصاحبه کننده‌ی رسانه استکباری از شاه میپرسید که میگویند در زندانهای او شکنجه وجود دارد. شاه هنر! آقای احمدی نژاد را نداشت تا زندانها و جنایات سایر دولتها را به رخ بکشد یا بگوید زندانهای ما دانشگاه است، سوییت دارد و ما با زندانیها مهرورزی میکنیم. به جای آن میگفت: من اسم آنرا شکنجه نمیگذارم (نقل به معنی)!

پیوند مستقیم به یوتیوب
(۲۳/۷ MB، بجز سخنان خانم دیبا، ویدئو به زبان انگلیسی است)

—-

متن از دقیقه ۷:۴۸:

آقای پهلوی آخرین شاه ایران: «میدانم که از کارشناسان برجسته تبلیغاتی استفاده شد تا ما را چون ستمگران و هیولاها و طرف دیگر را مردمسالار، لیبرال، انقلابی و نجات بخش کشور نشان دهند. من میدانم که بی بی سی نسبت به ما چقدر بد جنس بوده است. اینرا میدانم، چون همه شواهد را در اختیار داریم.»

مصاحبه‌گر: «آیا از اینکه [آقای خمینی] در فرانسه اینقدر در سخن گفتن آزاد بود، تعجب میکردید؟»

آقای پهلوی: « از دیدگاهی، بله. از نظری دیگر، تصور میکردیم که هر جای دیگری در اروپا هم می‌بود احتمالا همان فرصتها را برای گفتن می‌یافت و همان ستاد اطراف او میبودند، چونکه من فکر نمیکنم که خودش طراحی را انجام میداد. طراحی جای دیگری انجام میشد.

فرح دیبا: « … علامت سواله؛ و اگر حقوق بشر همانطور که گفتم برای آقای کارتر [رییس جمهور آمریکا در هنگام انقلاب اسلامی] مطرح بود، چطور شد موقعی که شاه رفت دیگر ایرانی حقوق نداشت که اصلا هیچوقت حرف نزد. خوب، تمام این چیزها بود دیگر؛ و فقط فکر نمیکنم که پرزیدنت کارتر حالا به چه دلیلی [اینگونه عمل کرد] ولی خوب، همه میدانند که آن موقع انگلیس، بی بی سی شده بود بلندگوی آیت الله خمینی، تمام نطقهای ایشان را بطرفشان پیش از اینکه به گوش ایرانیها برساند، می‌رساند. چرا اینقدر امکانات تبلیغاتی به او داد؟»

«در اجتماع نمایندگان اصناف پایتخت که عصر دیروز در اتاق اصناف پایتخت بر پا شد روسا و نمایندگان ۱۴۵ اتحادیه صنفی اعلام کردند که فردا به هیچ عنوان فروشگاهها و مغازه‌ها را تعطیل نخواهند کرد.
این جلسه، در پی شایعه‌ای که در مورد تعطیل روز دوشنبه بوجود آمده بود و همچنین اخطار نخست وزیر به کسانی که قصد برهم زدن نظم عمومی را دارند، تشکیل شد.
محافل مطلع اظهار نظر میکنند که ممکن است عده‌ای مطابق معمول اعلامیه بدهند و از کسبه بخواهند که فردا مغازه‌‌های خود را تعطیل کنند ولی این شایعه بی اساس است و فردا هم روزی خواهد بود مثل روزهای دیگر.
دیشب در محافل مختلف گفته شد که هیچگونه هماهنگی در مورد تظاهراتی که فردا بر اساس شایعات بر پا خواهد شد، میان گروهها وجود ندارد.»

گزارش بی بی سی

«رادیو لندن دیشب در گزارشی اعلام کرد که گروههای مخالف از مردم خواسته‌اند که روز دوشنبه آینده دست به اعتصاب عمومی بزنند و در این روز در خانه‌‌های خود بمانند.
رادیو لندن ضمن اشاره به یک اعلامیه مخفی در این باره و نیز بازگو کردن استنباطهای خود گفت دولت کوشیده است به مردم بگوید چیزی که مایه هراس مردم باشد در میان نیست.
روز پنجشنبه گذشته جمشید آموزگار نخست وزیر ایران گفت: مردم باید بیش از پیش در خارج از خانه‌های خود ظاهر شوند تا شایعه سازان را تحقیر نمایند.
وی بعلاوه هشدار داد که در صورت اغتشاش دولت بهیچوجه ملایمت به خرج نخواهد داد. این گفته نخست وزیر در مطبوعات و رادیووتلوزیون تکرار شده است و ضمنا بر لزوم حفظ مسئولیت در وحدت و انتقادات سازنده تکیه گشته است.»

برای خواندن بقیه اخبار روی تصویر زیر بکلیکید:

بی بی سی، ۱۴ خرداد ۱۳۵۷

رادیو لندن:

«رادیو لندن در اخبار دیشب خود گفت گزارشهای رسیده از ایران حاکی از آن است که در تبریز دو دانشجو کشته و گروهی زخمی شده‌اند. در ضمن در شهرهای مهم ایران نیز تظاهرات و شورشهایی روی داده است.
اندرو ویتلی خبرنگار بی بی سی در گزارش خود مینویسد گروه قلیلی از طبقات مردم در شهرها و اکناف کشور بحرکت در آمده‌اند و بیشتر اغتشاشات از طرف دانشجویان بوده است. گزارش میرسد که در بسیاری از مناطق مغازه‌های بازاریان بسته مانده است.»
[...]
«امروز خبرگزاری دولتی ایران گزارش داد که ۲ تن از مجروهان پیش از رسیدن به بیمارستان در گذشتند. در چند روز اخیر در تهران و همچنین در شهرهای شیراز و کرمان ناآرامی در میان دانشجویان بروز کرد. در شیراز که کمتر از سایر مراکز اغتشاش در معرض ناآرامی بوده است یک ساختمان دولتی آتش زده شد و دیروز در محوطه دانشگاه تهران یک کارمند عالیرتبه بضرب کارد شدیدا مجروح گشت. در گزارشهای تایید نشده گفته میشود که علیرغم این واقعیت که امتحانات در شرف آغاز است، چندین دانشگاه موقتا تعطیل شده است. در شهر یزد سوگواری برای کسانی که ۴۰ روز پیش کشته شده بودند بصورت تعطیل بازار و برگزاری مراسمی در مساجد تجلی کرد.
از مشهد گزارشی از تعطیل بسیاری از دکانها میرسد و در تهران بعضی از دکانهای بازار بزرگ شهر بسته بود.
ظرف چند روز اخیر ناآرامیهای پراکنده‌ای طبق نوشته روزنامه‌ها به بازداشت تقریبا ۱۰۰ نفر انجامیده است. گفته میشود که بیشتر بازداشتها توسط اعضای نیروی مقاومت صورت گرفته است که یک سازمان دفاع غیر نظامی است.
در این مورد نیز این قبیل بازداشتها در دنبال حمله به بانکها و سینماها و در دنبال تظاهرات کوچک یا به اتهام در دست داشتن اوراق گمراه‌کننده صورت گرفته است.»

اسوشیتدپرس:

«مسئولین معتقدند دانشجویان مخالف اقلیت کوچکی هستند که مانع تحصیل اکثریت دانشجویان می‌شوند.
این مسئولین تاکید میکنند که اینگونه اقدامات بهیجوجه زندگی روزمره را در ایران تحت تاثیر قرار نمیدهد و آنها بهیچوجه قصد تغییر سیاست اعطای آزادی خود را ندارند. برای مثال متن مصاحبه یکی از رهبران مذهبی که در مصاحبه خود با یک روزنامه فرانسوی زبان، ایران را مورد حمله قرار داده بود، روز گذشته در تمام کیوسکهای روزنامه فروشی تهران دیده می‌شد.»

برای خواندن بقیه روی تصویر زیر بکلیکید:

ناآرامیها. ۲۰ اردیبهشت ۱۳۵۷